ای سرو بلند قامت دوست                                وه وه که شمایلت چه نیکوست
شادابی و خوب و خنده بر لب                           در داخل کت چو غنچه در پوست !
لبهای تو بر رخ تو غــنچه                                  چشمان تو چشمای آهوست
من در عجــبم ترا چه نامم                                وقتی که ترا دو سانت ابروست ! 
از عدل شما وطن بهشت است                         اما چه بهشت ، باغ مینوست
هر هفته سفر کنی به یکجا                             گوینـد شبیه مارکـوپــولــوسـت!
قربان مرام مهرورزی ت                                    با این سفر درون مرزی ت! 

 ای ملت خوب ملک ایران                                آباد شد این وطن دلیران
شد موسوم عیش و شادمانی                        معدوم شد از میان گرانی
هر فتـنه ز ملک دفـــع گردید                             بیکاری فــــقر رفـع گردیـد
بدبختی و ظلم و کینه و زور                              شد از وطن شما بسی دور
یعنی ز فروش گاز یا نفت                                بدبختی و فقر از میان رفت
در ملک وطن بگرد صد بار                                پیــــدا نکنی جوان بیـــکار
آنقــدر به ما کـرم نــمودند                                کز لطف و کرم ورم نمودند ! 
دیدند که هیچ جا دگر نیست                           کز رحمت و عدل و مهر خالیست
گشتند از این جهت اذیت                                گفتند کم است این جمعیت
باید بشـــــــود زیـــاد ملت                               دولـــت بکنــد زیــاد خــدمت